1- وزير آموزش و پرورش اعلام كرد:بيش از 40 درصد مدارس كشور، فرسوده و در برابر حوادث آسيبپذير است.
2- شماره حساب ويژه اي براي جمع آوري كمكهاي مردمي به منظور بازسازي عتبات عاليات توسط دولت ايجاد شد !
******************
نمي دانم شما خواننده محترم از اين دو جمله اي كه در بالا آوردم چه برداشتي مي كنيد اما ،من هر چه سعي مي كنم كه اين دو رويداد را در كنار هم تحليل و هضم كنم نمي توانم . آخر شما بهتر از هر كسي مي دانيد كه موضوع استيجاري و فرسوده بودن بيش از 40 درصد مدارس ايران ، پديده و مشكل تازه اي نيست . بلكه سالهاي مديدي است كه با اين معضل مواجه مي باشيم كه وزارت آموزش و پرورش به تنهايي قادر به حل آن نيست ؛ چرا كه رفع آن ، عزمي ملي مي طلبد تا با مشاركت همه جانبه مردم بتوان اين غول شكست ناپذير را از ميان برداشت و بستر لازم را براي رشد و جهش فرهنگي و آموزشي در كشورمان فراهم نمود .
اما در عوض ، دولتمردان و نهادهاي تبليغاتي ما چه مي كنند ؟! تبليغ و ايجاد امواج احساسي براي بازسازي عتبات عاليات و جمع آوري كمكهاي نقدي و گسيل نيرو براي اين كار آن هم در سرزميني كه خارج از مرزهاي جغرافيايي ما و درگير جنگ داخلي و تحت اشغال نظاميان آمريكايي است كه در صورت تعمير نيز هر لحظه امكان تخريب مجدد آن مي رود !
اشتباه نشود ؛ بنده به هيچ وجه با رسيدگي و ارسال كمكهاي مردمي براي بازسازي عتبات عاليات مخالف نيستم (اگر چه معتقدم كه تزئين و طلاكوبي در و ديوار و گنبد و گلدسته هاي اين زيارتگاهها ، با روح تعاليم اسلام و مشي و سيره ي آئمه هدي عليهم السلام همخواني و سازگاري ندارد ) و بايد اين كار را درحدي معمولي ، انجام داد . اما آيا در زماني كه كشور ما با مشكلات و كاستي هاي فراواني به لحاظ منابع و درآمدهاي مالي مواجه مي باشد ، جهت دادن افكار به اين سمت و سو چقدر ضرورت دارد؟ مگر از بزرگان دينمان نشنيده ايم كه :"چراغي كه به منزل رواست به مسجد حرام است"؟ و آيا اهميت و اولويت و ثواب بازسازي مدارس فرسوده ي ميهنمان كه هر لحظه با خطر تخريب و آوار شدن بر سر دانش آموزان معصوم روبرو هستند، كمتر از آن است كه اينگونه با بي توجهي از كنارش مي گذريم ؟!
